Bitwa została stoczona pomiędzy flotą angielską i francuską 24 czerwca 1340 roku. Starcie miało miejsce na Morzu Północnym, w pobliżu miasta Sluis w zachodniej Flandrii. Była to pierwsza bitwa morska wojny stuletniej (1337-1453). Bitwa zakończyła się nieomal całkowitym zniszczeniem floty francuskiej - po stronie francuskiej zginęło 20 tysięcy żołnierzy.

Po stronie angielskiej, dowodzonej przez króla Edwarda III, walczyło 250 okrętów. Szyk floty składał się z dwóch linii: pierwsza była dowodzona przez adm. Roberta Marleya, a druga przez króla. Główną siłę stanowili łucznicy wyposażeni w długie łuki, rozmieszczeni na wszystkich okrętach. Siły francuskie liczyły 190 okrętów pod dowództwem Huguesa Quiéret, admirała króla Francji i podskarbiego Nicolasa Béhuchet. Flota francuska ustawiona została w 4 linie w szyku czołowym wzdłuż brzegu, przy czym okręty największe zakotwiczono w pierwszej linii dodatkowo spinając je łańcuchami. Na okrętach francuskich nie było łuczników.

Okręty angielskie przeszły przed frontem zakotwiczonych jednostek przeciwnika, a następnie zajęły dogodne pozycje i rozpoczęły atak. Łucznicy zasypali francuskie okręty gradem strzał. Następnie przystąpiono do abordażu. Anglicy zdobywali wrogie jednostki jedna po drugiej, a następnie podpalali. Pozostałe okręty nie przyszły z pomocą pierwszej linii. Porażkę Francuzów przypieczętował atak Flamandów od strony lądu. W bitwie zginął admirał Quieret, a Béhuchet został ujęty i powieszony na rei. Z pogromu udało się uciec jedynie czterem genueńskim galerom Barhanery.