Cydrowy grzaniec

Jiřik nie wiedział, czemu gdy się witał ze swoimi polskimi znajomymi, jego imię wywoływało śmiech. Ten śmiech był raczej życzliwy. Jiřik był bowiem powszechnie lubiany, nikt zatem nie chciał mu sprawić przykrości opowiadając mu stary polski dowcip o Jiřiku, który w końcu okazywał się najbardziej nieudanym i dziwacznym dzieckiem pewnego Czecha. Nasz Jiřik był w przeciwieństwie do bohatera dowcipu człowiekiem rozumnym, urokliwym i co udowadniały jego liczne kontakty z płcią piękną – przystojnym.

Był też niezłym żeglarzem, co zresztą też wzbudzało podziw, bowiem liczna rzesza czeskich żeglarzy zasłynęła, między innymi w Chorwacji, całą serią przedziwnych katastrof. Jiřik był inny, od współrodaków dzieliła go także jeszcze jedna cecha – nie przepadał za piwem, natomiast był smakoszem cydru. I właśnie namiętność do owego jabłkowego trunku zaprowadziła go na pokład jachtu kołyszącego się właśnie na falach Morza Północnego. Będąc stworzeniem ciepłolubnym, preferującym akweny oświetlane słońcem, gdzie temperatury nie spadają poniżej 28 stopni, zdecydował się poprowadzić rejs wzdłuż wybrzeży Francji i Wielkiej Brytanii tylko dla tego, że w ten sposób zaopatrzy swoją piwniczkę w sporą ilość butelek ulubionego napitku. Stał tedy niewzruszony na pokładzie jachtu, krzepko dzierżąc w jednej dłoni koło sterowe, w drugiej zaś szklankę wypełnioną po brzegi grzanym cydrem. Nie tylko to sprawiało, że nie czuł zimna i dzielnie znosił bryzgi lodowatej wody, równie dobrze rozgrzewała go świadomość, że pod pokładem znajduje się 120 butelek cydru, różnego rodzaju, oraz co także ważne, kilka butelek znakomitego calvadosu!